เมื่อฉันเริ่มมองออกไปที่นอกหน้าต่าง..ฉันเห็นคำว่าจืดจางในคนที่เดินร่วมทางมากมายหนักหนา..

และฉันก็กลับมาถามตัวเอง..ว่า  “แล้ววันไหนล่ะที่ฉันนั้นจะได้ยินคำว่า..บอกลา”

หรือว่าในวันเหล่านั้นกำลังอยู่ในใจเทอ…ไม่อยากจะคิดมากไป…แต่เทอรู้ไหมดูเหมือนเทอเองกำลังบอกฉัน..

บอกว่าเราควรจะอยู่ห่างกัน-บอกว่าเรานั้นควรเดินแยกทาง…

“ไม่มีอะไรสายไปสำหรับเริ่มต้น”

คำพูดที่คนหนึ่งคนนั้นกำลังบอกฉัน..บอกว่า เรานั้นไม่ควรรักกัน-บอกว่าเรานั้นควรห่างกันไกล

ไม่มีอะไรสายไปที่จะเริ่มใหม่..ขอเทอมองใครอีกคนที่ไม่ใช่ฉัน..

แล้วทั้งหมดของคำว่า “เรานั้นเคยรักกัน”..เทอจะให้ฉันนั้นเอาไปฝังเอาไว้ที่ใด.

อาจง่ายที่เทอจะมีคำนั้น..แต่ความผูกพัน..ที่ผ่าน-มีค่าแค่ไหน..เทอเองไม่อาจเข้าใจ-เพราะเทอนั้นคงไม่เคยเริ่มมัน.

“ไม่มีอะไรสายไปสำหรับเริ่มต้น”

แต่คนหนึ่งคนจะเริ่มได้ใหม่สักแค่กี่ครั้ง..เพราะในทั้งหมดชีวิตของฉัน..เทอเองที่เป็นพลัง

เทอคือความหวังที่ฉันต้องการจะมี…มันอาจไม่มีอะไรสายไป-แต่ทั้งหัวใจฉันแค่ให้..เทอได้เพียงคนเดียวเท่านั้น

คงไม่อาจจะเหลือเรี่ยวแรงกำลัง..ที่เหนื่อยอ้างว้างไปเริ่มกับใคร…เพราะจากวันนี้และต่อๆไป..

สิ่งเดียวทำได้คือรักเทอแค่เพียงข้างเดียว..เท่านี้ที่ฉันนั้นพอจะมี.